In 1 vandaag en in “De Rechtbank” van de NCRV zag ik 2 casussen waarin officiele instanties mensen liepen te betichten van het hebben van het zogenaamde “Baron van Munchhausen syndroom” en het “Baron van Munchhausen by proxy” syndroom. Zo ken ik ook nog wel een aantal totaal uit de lucht gegrepen ‘syndromen’. Ik ergerde me er enórm aan. De GGZ, GGD, Justitie en Jeugdzorg bijvoorbeeld willen nog wel eens dat ‘syndroom’ te pas en te onpas gebruiken om hun gelijk te halen.

Om mijn ergernis te begrijpen moet u weten wie die Baron von Munchhausen eigenlijk was. Wikipedia zegt: “Karl Friedrich Hieronymus Baron von Münchhausen (Bodenwerder in het Weserbergland, 11 mei 1720 – aldaar, 22 februari 1797) was een Duitse edelman die in het Russische leger diende in de strijd tegen de Turken, waarover hij zeer sterke verhalen vertelde, die als volksverhalen in de mondelinge en schriftelijke overlevering voortleven.”. Om die zeer sterke verhalen die Karl plachtte te vertellen is dit syndroom verzonnen als zeer sterk verhaal. Vreemd is al dat dit syndroom vooral in de zorg gebruikt wordt, terwijl onze lieve Karl het daar helemaal niet over had. Het bekendste verhaal natuurlijk van hem is het ‘kanonskogel naar de maan en terug’ verhaal. Ziet u: Karl was een edelman en edelmannen in die tijd werden op hun blauwe ogen geloofd. Hij vertelde vele fantastische verhalen, maar toen hij het “Kanonskogel” verhaal vertelde geloofde eerst iedereen hem, maar later niet meer. Hij vertelde dat hij bij wijze van experiment besloten had een kanon op de maan te richten waarbij hij de kanonskogel zou verbinden met het kanon met daarin 1 extra kanonskogel en zo zou proberen zittend op de eerste kanonskogel naar de maan geschoten te worden en daarna op de maan zou hij het kanon richten op de aarde en zo weer zittend op die kanonskogel terug naar aarde geschoten te worden. Het experiment lukte. Althans volgens Baron van Munchhausen en het volk geloofde hem. Eerst. Later werd hij op de brandstapel verbrand omdat andere edelmannen duidelijk lieten blijken dat het verhaal niet waar kón zijn. De Baron bleek een fantast te zijn pur sang, maar een fantast die ook nog wérkelijk geloofde in de verhalen die hij vertelde. Maar uiteindelijk, zo stelden pseudo-wetenschappers na de eerste wereldoorlog vast, vertelde deze man de verhalen alleen maar om aandacht te krijgen. En zo werd het een mythe in de psychiatrie en de somatische zorg: mensen vertelden sterke verhalen (het van Munchhausen syndroom) over elk pijntje dat ze hadden aan dokters en zorgverleners, of ze vertelden sterke verhalen over elk wissewasje dat hun kinderen of partner had aan dokters (het By Proxy syndroom) puur en alleen om aandacht te krijgen. Interessant is dat deze zogenaamde puur psychiatrische diagnoses die instanties nog steeds te pas en te onpas – zelfs voor de rechtbank – gebruiken, NIET en NOG STEEDS NIET opgenomen is in de ‘Bijbel der Psychiatrie’ de DSM (Diagnostiek, Systematiek en Methodiek) IV én V. In alle zogenaamde diagnostische assen is dit géén bestaande diagnose. Ik heb zelf met een GGD medewerkster te maken gehad die de euvele moed had in de Herenhof om mij te betichten van het hebben van het ‘van Munchhausen Syndroom” en dat zelfs in een officiele brief aan mijn huisarts te zetten, samen met 8 andere diagnoses die ze vastgesteld had na een gesprek van 15 minuten. Mijn huisarts vond het allemaal nogal tegenstrijdig en deze vrouw is later zelfs ontslagen. Dus volgende keer als iemand u officieel benadert met het ‘van Munchhausen syndroom’ of het ‘…by proxy syndroom’ kunt u officieel en onderbouwd antwoorden dat niet u, maar de GGZ, Jeugdzorg, de GGD , het OM of zelfs de rechtbank lijd aan dat ‘van Munchhausen syndroom’. Zoals de sterke verhalen niet bestonden, bestaat die diagnose óók niet.

Groetjes, Paul.