Vroegâh, maar dat heb ik u eerder verteld, had ik een jongensdroom: ik wilde van ieder persoon op deze wereld zijn levensverhaal schrijven en daarvan een super dik boek maken met al die levensverhalen gebundeld. Een soort Groot Sinterklaasboek, maar dan echt! 8 biljard interviews met mensen over hun leven, dat wilde ik schrijven.

Ik ben er nu achter, ondanks dat ik een aantal van de huidige super artiesten zoals Ilse de Lange (“Zo groot ben ik niet hoor!”)heb geïnterviewd, dat dát nooit meer gaat lukken. Maar nog steeds zit dat verlangen in me, als een kinderdroom die nooit vervliegt. Nu heb ik PTSS therapie en vraagt mijn therapeut om mijn levensverhaal op te schrijven. Voor mij is dat welhaast een onmogelijke taak. Het was niet “ik” die in mijn boek het meest zou moeten veredeld, nee het waren die 7,999,999.999 ánderen die ik veel interessanter vind en vond. Het “ik” in een boek vind ik sowieso een daad van egoïsme om daarover te schrijven. Misschien zelfs wel zelfverheerlijking, of het willen van acceptatie, erkenning, dat de “ik” daadwerkelijk problemen heeft. Joh! Denk ik dan vaak:”hoepel op met je opgelegde problemen in je boek, ik wil het niet eens lezen! Iederéén heeft problemen, de één ietsje groter dan de ander alhoewel je dat onderscheid ook niet kan maken.Ieder probleem is namelijk voor iedereen een probleem, klein of groot.”

Ik heb wel een boek geschreven. Zeker. Maar ik deed dat voor mijn beste vriendin “mar” uit Leeuwarden, die ik al sinds de brugklas kende en met wie ik een soort vriendschap voelde, zoals nooit tevoren. Dus vanuit Alphen aan den Rijn verstuurde ik wekelijks – destijds nog per post – een A4 envelop vol met dingen die ik meemaakte tijdens mijn werk voor IBM en daarbuiten. Tot mijn grote verbazing vertelde ze me jaren later dat ze alles had bewaard en dat de 1600 dubbelbedrukte pagina’s nog steeds “Lezen Als een Boek”. Ze heeft ze anno 2014 nog steeds.

Oh trouwens over dat “scherpst van de snede” antwoordde ik: “Ja, dat probeer ik wel, maar de vraag is of je het scherpe – het mes – leest, of dat je de snede, de al dan niet zo erge wond leest. Dus het is een raar spreekwoord eigenlijk.”

Van sommige autobiografieën kun je dingen leren. Die van Nelson Mandela, Bisschop Tutu, Obama en/of die van Freek de Jonge, Bet Visscher, Clairy Polak, Adiraan van Dis, hún autobiografieën ja, daaarvan kun je iets opsteken, maar als ik er 1 schrijf over mezelf, dan lijkt me dat nogmaals niet meer dan een daad van narcistische, neurotische, zelfegocentrische uitpluizerij en overdrijverij. Als iedereen zich nou eens bezighield met anderen, en als de regering ooit eens te weten zou komen door empathisch vermogen of ervaring in chronisch ziek zijn, dan denk ik dat er een volledig ander beeld van Nederland zou ontstaan. Vraagt nou niemand zich af waarom er zo’n lange wachtlijst bestaat bij de levenseindekliniek??? Vraagt nou niemand zich af wat er met hem of haar gaat gebeuren als ze plotseling merken dat ze ouder zijn geworden en misschien wel chronisch ziek? Vraagt nou niemand zich af bijvoorbeeld waarom het UWV niet inziet dat ik makkelijk netwerkbeheerder wil en kan zijn vanuit huis? Zulke vragen zijn beter dan jezelf opdragen een egoïstische autobiografie te schrijven. Er moet heel wat veranderen voordat ik me aan zo een taak kwijt. P.s.: dezelfde levenseindekliniek heeft een ambulant team samengesteld per 20 juli. Jetzt geht’s los!

Groetjes, Paul