…een hele meute mensen die een heel weekend lang hetzelfde doel hadden, dezelfde liefde, dezelfde empathy deelden voor elkaar. Ik geloofde het bijna niet maar toch was het zo. Als iemand hulp nodig had, dan stond daar opeens een volkomen onbekende man of vrouw achter mijn handmatige rolstoel zonder te vragen me een stukje verder te duwen. Als iemand honger had schoot een medestander te hulp door een voor hem of haar misschien “simpel” broodje hamburger te bestellen, maar voor de hongerige persoon die enige energie nodig had om verder te kunnen een welhaast niet te betalen koningsmaal was.

Ik droomde een droom en zag dat er allemaal mensen voor hetzelfde doel dezelfde kant opliepen. Belangeloos en begeleid door muziek en dans en zang. Ik zag mezelf, hard werkend en ploegend in mijn handmatige rolstoel om hetzelfde doel als de rest te bereiken. Ik droomde verder en zag dat er zo rond de 70 teams meededen van verschillende (belangen)organisaties.

In mijn droom zag en hoorde ik de levensverhalen van andere mensen, die meestal ook gebaseerd waren op mensen van wie ze ooit hielden ofnog hielden. Zo was daar de monteur die een eindje met me opliep. Hij had zijn vrouw verloren aan de meest rottige ziekte die je je op dit moment maar kan bedenken: Kanker. Zijn verhaal vond ik bijzonder indrukwekkend. Daaropvolgend ging ik even alleen verder, ik reed rondjes in een prachtig park met treurwilgen, maar ook met prachtige bloemen en de grote wortels van prachtige bomem die dwars door het asfalt heen braken waardoor ik al snel leerde dat ik ver ver voor die bocht zoveel mogelijk naar links moest uitwijken om dat obstakel te nemen. Ik merkte dat mijn droom in een droom me zoveel mogelijk verschillende obstakels liet nemen in mijn rolstoel die denkbaar waren voor een rolstoelgebonden mens. Vaak helde de weg naar rechts waardoor ik eigenlijk alleen met links zat te corrigeren, net zo vaak helde de weg naar links waardoor ik alleen maar bezig was met mijn rechterwiel te corrigeren. Een hele tijd van de 1^e dag werd ik – zonder het gevraagd te hebben – geduwd door een man die 24 uur lang bleef doorlopen.  Hij en ik raakten verwikkeld in een intensief mooi en diepzinnig gesprek waarin de humor vaak ook doorbrak.

Ik werd wakker uit de droom binnen een droom en stond in mijn rolstoel buiten het park, ik hoorde de muziek en de stemmen maar ik wist dat ik naar huis moest. Ik verlangde weer naar die mensenmassa want hier – op een parkeerplaats in niemandsland – stond ik te wachten op een taxi maar was de empathy weer behoorlijk verdwenen: niemand groette elkaar, starende blikken kwamen voorbij, vaak een soort pendelbusje, maar het leek verdacht veel op het ‘realistische leven’ waarin buren elkaar nooit begroetten en politici niet meer plots verschenen achter of voor je, maar ver weg, in hun ivoren toren weer zetelden. Terwijl ik na zat te mijmeren over mijn droom en die deelde met 3 politiemensen die bij die parkeerplaats stonden, merkte ik dat ook zij een glazige blik kregen als ik over mijn droom vertelde, die droom waarin iedereen 1 was, van ieders geloof, van iedere huidskleur, mijn droom had het over R.E.S.P.E.C.T. voor iedereen!

“Joh…’ zei een drie kwart zo jonge politieman die overigens ook nog even informeerde bij mij of hij na zijn MBO studie wel door kon stromen naar het HBO (“Ja.” Antwoordde ik naar eer en geweten en ‘kennis van nu’): “…Dit gaat 1 weekend goed, de rest van de 51 weken sta ik alleen maar paraat om een charge uit te voeren, hoor!”. En natuurlijk wees deze droom mij er ook fijntjes op dat dingen gaan in het leven zoals ze gaan, zodat een taxi besteld om half 8 pas om kwart voor 9 aankwam en de 2^e dag de taxi mij niet vast kreeg gebonden omdat er een scootmobiel in de weg stond.

En toen werd ik wakker, en het enige wat ik me herinnerde waren de warme mensen van mijn binnenste droom. Ik herinnerde me Jos, Jo, Erika, Roy, Mijn Oma, Bud, Lidie, Rudy en vele anderen die het uiterste gaven om de mens in zichzelf te laten zien. Ik ga dit weer doen. Weer of geen weer, ik hoop dat mijn geweten mij toestaat om dit elke keer als menselijkheid gevierd wordt weer te doen.

Groetjes, Paul.