Hehe. Eindelijk. De telefoon gaat over  met de Levenseindekliniek, alwaar mijn 2^e verzoek sinds oktober 2013 nog steeds in behandeling is. Men wachtte namelijk op nog 2 brieven van 2 hulpverleningsinstanties van mij die zelf aangaven al 2 keer eerder die brieven verstuurd te hebben. De LEK (- wat ik een práchtige afkorting vind voor hun – LevensEindeKliniek)  beweerde echter van de 5 andere (!!) hulpverleners en specialisten wél brieven te hebben ontvangen, maar van hun nou juist niets.

Mijn opa zei altijd:”Jongen, luister, als er iets is wat met jou gebeurd in Nederland, of je hebt een bepaalde mening, dan kún je er gemakshalve van uit gaan dat er vele anderen zijn die hetzelfde overkomt.” Vandaar deze column. Met de Samenloop van Hoop wilde ik een statement maken door met mn handmatige rolstoel mee te doen. Ook dat heeft mijn ziekte voorkomen. Mijn rug groeit onderhand krom en de pijn neemt met de dag toe. Gelukkig mag ik van het team van de SP óók meedoen in mn elektrische rolstoel, maar ik vind dat toch al te gemakkelijk dus denk er nog over na. Het gesprek met LEK ging verder (daadwerkelijke transcriptie gesprek):

Ik (I):”Ja, goedemorgen, u spreekt met Paul Derkzen, spreek ik met mevrouw D. G. Van de LEK?”

LEK: “Daar spreekt u mee goedemorgen.”

I:”Ik was even benieuwd naar de status van mijn aanvraag. Eerder vertelde u mij dat u nog zat te wachten op brieven van 2 hulpverleningsinstanties, terwijl die beweerden dat zij die wel degelijk al 2 keer naar u toegestuurd hebben. Veiligheidshalve heb ik derhalve deze week die brieven opgevraagd en gescand en per email in 3 delen naar u toegestuurd. Hebt u die nu wél ontvangen?”

LEK: “Oh, ik moet even kijken….. (moment stilte)… Ja, ik zie ze nu in mijn email box staan.”

I: ”En nu?”

LEK (Resterende op bitcherige toon): “Nu wordt uw aanvraag administratief beoordeeld of wij dit wel kunnen en mogen doen en zoniet dan hoort u dat in 3 tot 6 maanden.”

I: “Vanaf nu? Terwijl ik 13-10-2013 mijn twééde aanvraag heb gedaan?”

LEK:”Uhhhhmmm.. ja. Daar kunnen wij niets aan doen. Het kan ook zijn dat uw aanvraag administratief afgewezen wordt.”

I: “Wacht even. U zegt dus dat ik nu nog 3 tot 6 maanden moet wachten en het niet eens zeker is – zoals ik tot vier maal toe heb aangegeven dat ik dat wil – dat u een gesprek met me aangaat????”

LEK: “Daar komt het wel op neer ja.”

I:”Maar u heeft toch in de volkskrant geschreven dat u ‘soms ook vuile handen….”

LEK: “Hey, dat artikel heb IK niet geschreven!”

I: “Mevrouw. Ik zou bijna durven zeggen dat u op deze manier mensen dwingt om het zelf te doen, en dat wil ik nou juist niet!”

LEK:”Daar kunnen wij niets aan doen. Als u het zelf wil doen is dat uw eigen keuze. Er staan meer  mensen op de wachtlijst.”

I:”Ja… maar…..”  LEK:”Dág menéér!”

Okayyyyyyyyyyyyyyyy so far so good. Maar als dit de manier is van de LEK om met mensen om te gaan dan voorspel ik dat ze niet veel langer zullen bestaan. En instanties die dingen schrijven in de pers mogen hun personeel ook wel eens wat uitgebreider instrueren dat als iemand ze daarop aanspreekt ze niet de PERSOON bedoelen die aan de lijn hangt, maar de INSTANTIE. Ik durf u te voorspellen: De levenseindekliniek zal ten onder gaan aan burocratische procedures binnen hun eigen deuren. En voor diegenen die niet begrijpen dat ik nog zo actief ben terwijl ik al 2 keer om Euthanasie verzocht heb (uitgezonderd die van mijn huisarts). U denkt toch niet dat ik gedurende zo een procedure tijd zielig in een hoekje kruip en ga zitten huilen?

Daarvoor zijn er veel ergere dingen denkbaar dan dat wat ik heb. Ik wil alleen maar dat er naar de persoon gekeken wordt, niet naar hoe veel erger of niet-erger het is!

Groetjes, Paul